visie

Foreverbook

Een nieuw
eigentijds ritueel

Anno 2016 zijn Nederlanders individualisten. Wij rouwen dikwijls alleen. Tegelijkertijd heeft digitalisering onze wereld kleiner gemaakt; contacten zijn sneller gelegd. Juist in de hectiek van de huidige tijdsgeest zoeken we steeds vaker naar aandacht, verbinding, bezinning en duiding. Oral history en storytelling zijn eigentijdse vormen geworden om geschiedenis vast te leggen, om vat te krijgen op de complexe wereld waarin we leven. Maar wat als het leven eindigt?

Foreverbook voorziet in de behoefte om in verbondenheid maar op eigen wijze te mogen rouwen en tegelijkertijd een tastbare, complete herinnering aan een geliefde te creëren. Het rouwproces krijgt de tijd die het verdient en nabestaanden kunnen met het boek op concrete en indringende wijze hun geliefde herdenken wanneer de behoefte zich voordoet. Immers, rouwen laat zich niet vatten in één moment, noch in één herinnering.


‘Ik
hou
van
jullie
allemaal.’
‘Plotseling
overlijdt Mike,
een dierbare
collega.’

Tijdens de uitvaart ontmoet ik voor het eerst zijn ouders. Die ontmoeting doet beseffen dat velen aanwezig bij dit afscheid de geschiedenis die Mike en ik delen niet zullen kennen. Zouden zij hem hebben kunnen zien door mijn ogen, met mijn gevoel en mijn verwondering? Ieder draagt een uniek verhaal, een herinnering aan Mike met zich mee. Het delen van al die verhalen zou recht doen aan de persoon waar wij samen afscheid van nemen.

Eloi Koster